OLGU ÜLKENCİLER "EV KIZI"
10.
Aralık 2009
Olgu Ülkenciler, 80’lerde çocukluğunu yaşamış, “kayıp” olarak adlandırılan kuşağın genç yetişkinlerinden. Dönemin neredeyse karakteri olan, hayatta/ayakta kalma mücadelesinin ve rekabetin bireye dayattığı “hiç birşey canını sıkmıyormuş, hep mutluymuş gibi görünme” zorunluluğunu-sistemin kendisi ve dış dünya arasında yarattığı bu yapay uçurumu-yaşadığı kadınlık hallerini resmine yansıtarak aşmaya çalışıyor.
Evkızı sergisinde sanatçı, geçirdiği bireyselleşme ve cinsel farkındalık süreçlerini mekanla kurduğu ilişki üzerinden sorguluyor. İlk etapta, birbirinin içine geçmiş bedensiz cinsel uzuvların kullanımıyla izleyen üzerinde pornografik bir etki bırakan işler, dikkatli bakıldığında, toplumsal cinsiyet kodlarıyla örülmüş karmaşık bir sistemi görünür kılıyor. Bu sistemde evkızı, dantallerle süslü, kapısından bacasından bazen kan, bazen karanlık dumanlar fışkıran evi ile dışarıdaki dünya arasında gidip geliyor. Ev, mahrem ve tekil olanın yaşandığı yer iken, dışarısı, cinselliğin paylaşıldığı, aynı zamanda da baskılandığı bir alan. Bu iki alanı birleştiren vücüt sıvıları ve evden bir kaçıp bir geri dönen playboy tavşanı, “mekan her ne kadar parçalı olsa da beden ve zihin her zaman sınırların ötesine geçecek” der gibi. Dolayısıyla, Ülkencilerin resmi için, biz neredeyiz, ev nerede, cinsellik nerede yanlış sorular. Asıl soru, hem zihnimizde hem de günlük hayatımızda birbirinden ayırdığımız mekanlarla kurduğumuz ilişki biçimleri ya da evden kaçan tavşanının nereye gittiği ve ne yaptığı.
Olgu Ülkenciler who has lived her childhood in the 80s, is one of the members of the lost generation. She tries to overcome the artificial gap between herself and the outside world imposed on her by the logic of survival and competition - the obligation to pretend as if nothing bothers her, as if she is happy all the time - by reflecting in her painting the conditions of femininity she experiences.
In the exhibition House Girl, the artist examines the phases of her individualization and her sexual awareness related to space. Despite the fact that the works in Ulkenciler’s second solo exhibition leave a pornographic impression on the audience by the use of disembodied sexual organs that have interlaced each other, when carefully analyzed one realizes that they make visible a complex spatial system that have been characterized by gender codes. In this system, the house girl travels between her house (decorated by lacework and releases blood or dark smokes through its door and chimney) and the external world. In the paintings, while the house represents a place for sexual privacy and isolation, the world outside the house is the space sexuality is shared and at the same time repressed. Body fluids flowing from one place to the other and the playboy bunny which runs away from the house and comes back again combine these two separate places and seem like saying ‘even though space is fragmented, body and mind will always go beyond the boundaries’. Therefore, the questions ‘ are we?’, ‘ is the house?’, ‘ is sexuality?’ are wrong to ask when it comes to Ulkenciler’s paintings. The actual question is the relationship modals that we in our minds and spatial practices we experience in our daily lives or the rabbit that runs away from the house goes or what it does when it is away.
